Tis gelukt!!

Een idee, een blauwe lijn op google maps en goede vrienden. Meer heb je niet nodig om de tijd van je leven te hebben…

…meng daar een beetje doorzettingsvermogen aan toe, en je krijgt een geslaagd einde.

Deze trip was fysiek heel zwaar door het slechte weer en de ontsteking in mijn elleboog. Toch was het qua sfeer en gezelligheid een topper van formaat.

Er waren vier sessies voorzien van minstens vier personen.

The A-team:
opt water: Jasper, Geraldine, Karen & Jules
opt land: Steven, Yorka & Andel

Bier team:
schippers: Schille, Steven, Wendy, Raf, Liesbeth & Kathleen
aan wal: Rita & Marc, Jeltsje & Jelte

Competitief team:
waterratten: Martine, Nele &  Koen
logistiek: Eddy, Charlotte & Francis

Dream team:
nat: Marie, Maai, Kathleen, Tine & Koen
droog: Els, Sam & Seppe, Danielle, Kees & Ank

De ronde bollen op de kaart stellen de slaapplaatsen voor, de gekleurde streepjes de stop en startplaatsen per team.

De vier foto’s zijn genomen op zeer ‘speciale’ momenten. De bovenste toont aan dat ik niet altijd even eenvoudig onder de bruggen raakte.

De tweede foto is genomen een uur na de start op dag één. Die tanker heeft me bijna overvaren!

Foto drie is een belangrijk moment. Toen ik er mentaal bijna door zat omdat we al twee dagen moesten opboksen tegen de wind, draaide deze en kreeg de regenponcho een andere functie.

De onderste foto toont ons poserend tussen brandweermannen. Ik zit niet in mijn eigen rolstoel, en draag hun uniform. Hoe dit komt lees je in mijn boek 🙂 

Een beknopt reisverslag lees je vanaf hier

 

Dag 14 en 15

14:

Dankzij onze vriend op de camping konden we snel vertrekken, want de boot lag al te water.
In de voormiddag gingen Tine, Koen en Maai in de volgboot.
Toen we vertrokken in Dokkum sprak een kapitein van een mooi motorschip ons aan en vroeg hoe ver we gingen gaan met “dat ding”. De volgers vertelden dat we naar
Leeuwarden gingen en dat we al heel de Elfstedentocht gedaan hadden.
Zo makkelijk als het gisteren ging, zo moeilijk was het vandaag. Wind en tegenstroom alom! Na 2 kilometer en meer dan een uur varen kwamen we Kathleen en Marie tegen. Ze moedigden ons aan, maar toch was het vechten tegen de bierkaai. 🙂
Het motorschip van deze morgen kwamen we ook terug tegen en vond ons blijkbaar nogal zielig want we gingen amper vooruit. De kapitein stelde ons voor om ons een lift te geven van 1 kilometer. Ik weigerde vriendelijk maar de rest heeft me toch kunnen overtuigen om het aanbod aan te nemen. 😉
Voor de middagpauze spraken we enkele mensen aan die in hun tuin aan het vertoeven waren; zo hadden we een gratis wc én warm water voor onze Aiki noodles. Maai vertrok met Koen naar Leeuwarden om daar de trein naar huis te nemen. Na de middag namen Marie en Kathleen de besturing van de volgboot over en de wind ging een beetje liggen. Ik vertrok alleen, maar na een kwartiertje werd de tegenwind me te veel om koers te houden. Toen we de boten aan elkaar wilden binden en even aanmeerde bleef mijn vislijn (die ik pas vandaag achter mijn boot liet slepen) haken achter een boot die daar ook aangemeerd lag. Met een hels kabaal brak ze in twee. De eigenaars van de boot waren in alle staten en vroegen direct naar mijn verzekeringspapieren.
De krasjes die op de boot zaten waren echter niet door de verf gegaan en konden er makkelijk afgeveegd worden. Iedereen blij! 🙂
Niet veel later kwamen we Danielle, Kees en Ank tegen die ons stonden op te wachten met een lekker bakje koffie, krentenbrood en stroopwafels.

Vanaf dan stonden die ons op elk bruggetje aan te moedigen/foto’s te maken (op één na, want daar stonden Koen & Tine 🙂 ) Door al de regen die we gehad hadden onderweg stond de volgboot bijna onder en moest die aan de kant geleegd worden.
Toen we aankwamen bij het volgend haventje bleek dit de ideale plek om de boot uit het water te halen.
‘s Avonds spraken we af om te gaan eten met Danielle en haar ouders. Het was gezellig, maar iedereen was wel kapottekes.
Morgen nog 12 kilometer te gaan! Woohoo! 😀

15:

De nacht was niet echt ideaal te noemen. Waarschijnlijk had het late eten en de regen vannacht er wel mee te maken..
De regeling was dat Koen ging instaan voor het bakken van pannekoeken, de meisjes gingen inpakken en ik kon blijven liggen.. Zalig! 😉
De 4 volgers konden in de beide volgboten aangezien Danielle en haar ouders voor de logistiek gingen zorgen.

Onderweg brak de peddel van Tine af en de gsm van Kathleen besliste om
de bodem van een Friese sloot eens van dichtbij te bekijken.. Deze trip sneuvelt er vanalles. We zullen een benefiet moeten doen om de gesneuvelde dingen terug te betalen. 🙂
Tijdens de middagpauze konden we terug lunchen bij mensen in hun tuin. 3 kilometer van het centrum van Leeuwarden, 5 kilometer van het eindpunt. Ik stond te popelen om door te gaan; voordat de rest gedaan had, was ik al onderweg. Ik vertikte het om een volgkoord te gebruiken, maar de wind maakte het wel moeilijk om op koers te blijven. Van oever naar oever geraakte ik er toch. 🙂
Om 16u17 en na 15 toffe dagen bereikten we het einde.


(fotografisch gezien niet de sterkste foto, maar het is de gedachte dat telt zeker 😉 )
Het ponton van waar we op vertrokken waren de eerste dag lag er niet meer… We zijn dan een stukje terug gevaren en uitgestapt op een andere steiger.
Tine en Koen zijn teruggereden met de camionette en Marie en Kathleen namen de auto mee.
Danielle en ik zitten nu in het WTC hotel te Leeuwarden, waar we voor het avondeten en overnachting meer betalen dan voor de hele reis samen 😉
Ze zegt dat ik het heb verdiend en zij betaalt, wat kan ik doen!? 😉

Dag 13, verre van een ongeluksgetal me dunkt ;)

Deze morgen record’je verbroken, snelste tijd op het water. Gewonnen van team competitief met 3 minuten, effectief !


Gezelligheid, met 3 in de volgboot. Kathleen, Koen en Maai gingen er voluit voor. De lichte tegenwind tijdens de eerste kilometers zorgde ervoor dat we amper vooruitgingen,
en de plantenweelde aan mijn roer zat daar misschien ook voor iets tussen.


Het plan was dat Tine en Marie tot aan onze lunchplek zouden rijden met de cammo en ons dan tegemoet kwamen gevaren met de extra boot die mee is. Dat plan viel letterlijk in het water,
Tine vond de sjoepap niet. Zonder opgeblazen onderkant zorgde dit voor rare maar vooral grappige taferelen.
   
Plots hoorde ik iemand enthousiast roepen van aan de zijkant, mijn nicht en haar 2 zoontjes, wat een aangename verrassing.


Aangekomen bij onze middagplaats hadden we 12 km in de armen. Eten en rust kwam dus niets te vroeg.

Vol goeie moed vertrokken voor de tweede dagetappe met een boot vol grietjes. De passerende boten keken nu duidelijk meer naar de volgboot dan naar mij ;).
Omdat we elkaar constant scheef trokken door de verbindingskoord , liet ik subtiel weten dat ik wel een solo’ke wou doen en ging even voluit. (Het lag zeker niet aan Tine haar
vaarkunsten, kneusje van de dag :)).
Bijna in Dokkum peddelden we langs een (illegaal) terrasje waar de toilet, de koffie, de pils en de vriendelijke lokroep van het Friese volk ons naar de kant zogen. Tijd voor ne
combo van dit alles. Ff genieten van wat warm en fris en een gezellige babbel.


Weer vertrekkensklaar na dit heerlijk intermezzo zien we daar 2 bekende flieters zwoegend onze kant op komen, een stevige tegenwind had Koen en Marie serieus uitgedaagd om ons tegemoet te varen.


Samen legden we de laatste kilometers op’t gemakje en lekker genietend af, met een zalige meewind in onze rug.


Wat selfies en zwaaikes naar de plaatselijke terrasbevolking later arriveerden we los aan onze camping.
Dankzij een vriendelijke bootbewoner konden we mijn boot daar laten liggen en chill te voet naar ons kabouterhuis.

en oh ja, een tweede record vandaag, de langste afstand met 22 km. Prachtig allemachtig !
misschien ook een derde record met het langste verslag 🙂

Bij aankomst werd ik verrast door een cake van “ons Rita” met 11 kaarsen op! 11 steden afgevinkt!! Check!

Tot morgen, wij gaan eten !
kussen en knuffels

Dag “10 of 11”, ik weet het al niet meer..

Toch 12 precies!
Rustig vandaag, het zal tijd worden. De armen zijn niet meer wat ze geweest zijn en mijn rug schreeuwt om rust. We sliepen uit deze ochtend, pakten alles in en reden naar onze laatste kampplaats.
Daar zitten we wederom in een trekkershut maar deze keer heeft ze meer weg van het pannenkoekenhuisje van Hans en Grietje.


Met team C hingen we nog even de tourist uit en rond halfzes arriveerde teAm D. Hopelijk is het het team van De laatste looDjes. Wederom prachtig weer vandaag! ..zoals altijd op de rustdag 😛
De rollen werden verdeeld: terwijl Koen de boot maakte zorgden Tine en Maai dat de tent verrees, en ondertussen gingen Marie en Kathleen naar de AHa om soesjes, die uitverkocht waren wegens promotie.


We zitten 52km voor het einde. En omdat het morgen relatief goed weer wordt gaan we proberen om dan de 22km tot Dokkum te overbruggen.

Tot morgen!

Dag 11

Sinds lang nog eens een slechte nacht gehad. Misschien zou het ‘biertje’ van gisterenavond de aanleiding kunnen geweest zijn…

Voor de tweede keer op rij haalden we een record, we zaten om kwart na tien al met z’n allen (Nele en Martine) in het water. Net als alle andere vaardagen hadden we heel wat
beziens onderweg. Blijkbaar is mijn mechanisme toch wel vrij speciaal 🙂

We kregen serieuze regenbuien over ons, gelukkig nooit met tegenwind, zodat we een mooi gemiddelde van vier kilometer per uur haalden.


Tijdens de middagpauze bleek het heel moeilijk om contact te krijgen met Eddy, na wat strubbelingen met de tom-tom vond hij ons uiteindelijk.


Toch wel fijn dat hij dit gevecht met de gps zo goed volhield, niet gemakkelijk zo alleen in de volgwagen!
Eén van de voordelen van deze lange wachtpauze was wel dat we de tijd kregen om zowel onszelf als onze kleren een beetje te laten opdrogen.

Na de middag kwamen we vrijwel meteen aan bij een sluis… Geen sluiswachter te bekennen, maar gelukkig waren de Championnettes van Team C aanwezig om mezelf en de
boten voorbij de sluis te dragen… Van girlpower gesproken..


Het zonnetje kwam er terug door, en gedurende de volgende uren was het zeer aangenaam varen en genieten. Veel bochtjes, smalle vaarwegen, rietkragen, niets van bewoning
en weinig tegenliggend verkeer, dit was het landschap van een echte 11stedenroute!

Toen ik een dode snoek langs de kant zag liggen kreeg ik even zin mijn lijn terug boven te halen, maar aangezien de af te leggen afstand nog te groot is, zal dit ons enkel afremmen
en de tocht afmaken onmogelijk maken.

Op het einde waren we alledrie kapot, maar bleven we varen omdat we geen goede aanlegplaats konden vinden. Uiteindelijk legden we aan aan een mooie molen in Vrouwenparochie, waar Eddy ons al stond op te wachten en al hulp van de chef-kok van het plaatselijke restaurant had ingeroepen om ons allemaal op het droge te halen. Weerom blijk van de eeuwige vriendelijkheid van de plaatselijke bewoners.
Uiteindelijk toch weer een flinke afstand van 19,8 km overwonnen.

Team C is Team Competitie, dit team heeft het volbrengen van de tocht terug haalbaar gemaakt. (Nele die voor mij aan het typen is glundert nu tot achter haar oren 🙂 )

We hebben juist onze laatste camping vastgelegd, we zullen terug in een trekkershut op de camping van Dokkum slapen.

Iedereen is kappottekes in brokskes, de foto’kes volgen morgen.

Dag 10

Eindelijk een perfecte nacht, ideaal geslapen! We lagen dan ook op het snelste uur van alle dagen op het water (vandaag in het gezelschap van Koenie en Martine), twintig na tien!

In de voormiddag was er een beetje wind, constant wisselend voor- of tegenwind, en daardoor trok ik de volgboot constant scheef.  Al snel werd beslist de koord weg te nemen en zo haalde ik zes kilometer alvorens het stuurmechanisme er weer de brui aan gaf. Dat wordt weer knutselen morgen :).

   
De middagpauze ging door in Harlingen, weer verwend met de fruitsla en lekkere overschotjes van de vorige avonden.

Na de middag was de route iets minder mooi dan in de voormiddag, de mooie rietkragen werden ingewisseld voor een breed en drukbevaard kanaal.
Een boot die we al dikwijls hadden gezien onderweg, ‘Cabaret’, een sjieke jacht, zorgde onderweg voor fris water en mooie afkoeling bij de warme temperaturen (30° rond de middag).
Vandaag moesten we welgeteld 17 bruggen onderdoor, de meesten konden we passeren zonder kleerscheuren, helaas was één brug juist iets te laag (en was er geen brugwachter om de brug op te halen), met een kleine trofee op mijn voorhoofd als gevolg. (schrammetje)

Toen we aankwamen hadden we 18,7 kilometer op de teller, maar Koenie en Martine, van de C-(van Competitie)ploeg, wilden absoluut tot 20 kilometer gaan, dus klokten we die avond af rond half zeven op 20,2 kilometer in Franeken.

Het traject passeerde ei zo na de Waddenzee, wij hadden helaas niet de mogelijkheid deze te zien, gelukkig konden de volgers ons met enkele fotootjes de pracht van dit Unesco-erfgoed tonen.

Ondanks de slechte weersvoorspellingen konden we toch genieten van een zwoele en mooie vaardag.
Moest ik de eerste dagen dagen ook zo een schitterend weer gehad hebben was ik ongetwijfeld al een stukje verder gestrand.

Na het avondeten namen we helaas afscheid van de familie Koenie, en nu zitten we gezellig rond een vuurtje op de Camping met een getrakteerd biertje door onze campingvrienden.
(bij deze wordt Team C eventjes uitgebreid tot heel Camping Half Hichtum!)

Dag 9

Het goede voornemen om snel te vertrekken was om zeep toen we wakker werden om 8u30. Het ontbijt en ons klaarmaken ging supervlot. Om 10u30 zat ik al op het water met Nele en Koen.

Het sturen met de boot ging goed maar toch was het op sommige momenten onhoudbaar om andere boten te missen:)

De koord tussen de boten kwam dus terug. Tijdens de middagpauze had Jorka veel aantrok van de andere eendjes.

   

Het varen ging heel de dag eigenlijk redelijk vlot ondanks de tegenwind. De vaarroute was heel mooi vandaag, zeker met het zonnetje op onze kop.

Onderweg kwamen we enkele bruggetjes tegen die heel nipt waren om onder te varen. Toen ik moeite deed om scheef te gaan hangen, ging de brug plots open.
Dit gebeurde wel meermaals vandaag. We zijn al even belangrijk hier als de grote historische zeilschepen.

De laatste vijf kilometer moet ik tot mijn grote schande toegeven dat de koord tussen de twee boten niet altijd slap bleef: ik was kapot.

We hadden dan ook 18 km op de teller staan. We zijn geëindigd op een moeilijke uitstapplaats. Toen we aan het zweten en zwoegen waren om de boot uit het water te trekken, vertelde een toevallige voorbijganger dat er wat verderop een botenhelling was…de plaats waar we dus morgen zullen vertrekken!

Aangekomen op de camping ging ik eerst een dutje doen. Dit kwam goed uit want de Provençaalse saus voor de mosseltjes moest wel even sudderen op het vuur.
Ja, je leest het goed: we eten vandaag mosselen op de camping (team C van Culinair).

Dag 8

Dag 8: team C (Martine, Nele, Eddy, Koen, Charlotte en Francis)

Deze morgen was ik totaal niet wakker. Zelfs de bakjes koffie van Jelske konden niet helpen.
Gisteren was de elleboog terug gaan zwellen en daardoor heb ik beslist terug een antibiotica kuur te beginnen.
De lieve mensen van team b maakten de bestelwagen proper, en we zochten samen een nieuwe camping.


We hielden een fotoshoot met het beste gastgezin ooit, en toen team C aankwam namen we afscheid en reden we naar onze nieuwe thuis voor drie dagen: Het boerenhof in Bolsward.
Koenie, den Eddy en ons vader keken naar de boot, en het stuurprobleem lijkt opgelost…laten we hopen!
We vertrekken morgenVROEG in de jachthaven van Workum.
Deze avond sloten we uiteraard af met een bbq.

Dag 7, Vlotjes

Dag 7, Vlotjes

Gisteren was het de dag van de zwemmende gsm’s. Kathleen haar gsm heeft het overleefd, maar deze ochtend moesten we constateren dat mijn gsm de geest heeft gegeven.
Voor de mensen die dus niet zo snel van aannemen zijn: Ik ben dus niet meer bereikbaar, zo hoort het ook op vakantie.

De goede voornemens blijven, maar toch is het moeilijk om voor de middag op het water te zitten.
Liesbeth en Raf namen de “voormiddag-vaarsessie” voor hun rekening. Om de gemiste kilometers goed te maken deden we eerst een kleine omweg met de boot.


Na veel wind en reiger kwamen we aan in het Venetië van het Noorden, Hindeloopen, waar mijn ouders ons zagen toekomen.
Na het verplichte fotomoment nam Wendy de plaats over van Liesbeth en gingen we verder door richting Workum.


Onze peddels konden de kracht van Raf zijn armspieren niet aan en moesten Kathleen en Liesbeth ons onderweg van een nieuwe peddel voorzien.


Het tweede deel hadden we voor de verandering meewind en ging het vlotjes. We haalden vandaag 14km tot ons einddoel Workum.
De ouders zorgden voor een lekkere bbq met obligate biertjes. Daardoor konden we het gastgezin ook bedanken voor het warme verblijf.

Na de 2 sessie is de tussenstand: 7 steden van de 11 = +-85km. Op vlak van kilometers zitten we du nog niet over de helft, maar als we onze gastheer mogen geloven
is het vanaf nu enkel nog maar meewind. 

Dag 6 – Boem, Oooh

We beslisten gisteren om een inhaalpoging te doen en hebben onze wekker om 7u15 gezet.
Uiteindelijk zaten we zoals de andere dagen om 11u in de boot. Gisteren hadden Kathleen en Yorka de gele boot kunnen maken zodat we vandaag met 5 konden vertrekken.


Mathias en Steven wouden de boot boot nog even bijblazen voor de zekerheid. Toen bleek de boot een echte opblaasboot te zijn. BOEM en het was gedaan met de gele boot.
Dan toch maar met 3 en de dames bleven op het droge. Bij vertrek kwam er ineens een oude bekende toegespoeld! Yorka had het onweer overleeft en kon ons terug vervoegen.


We vertrokken voor de mooiste vaarroute tot hier toe, door hele smalle vaarwegen in een bos.

Na 9,5km kwamen we aan bij onze lunchplek net voor het meer “De Fleuzen”.
Uit veiligheidsoverwegingen zijn we na de lunch verder gereden tot net na het meer. Met Wendy en Kathleen in de volgboot vertrokken we naar Stavoren, net aan de grens van de Ijselmeer.
Na zwoegen tegen de wind konden we de volgende stad afvinken en met lekker meewindje geraakte we vlot terug tot aan het meer. Vandaag 17,5km op de teller!


We waren pas om half 8 uit het water, lange dagen… Liesbeth en Raf hadden alle spullen in huis gehaald voor een gezellige bbq. Dus we sloten de avond af met papiotjes,
biertjes en het gezelschap van de gastheer en de intussen aangekomen ouders.

Het hapje hieronder is gemaakt met een schapenkaasje dat ze onderweg kochten bij “Tusken Bosk en Mar” gewoon uit de ijskast te halen op het erf. Lekker genieten van streekproducten.